آخه چند روزه دیگه 5 شنبه میشه که دوباره از راه مدرسه بریم خونه ی مادربزرگ.

یادت باشه تا مامان اینا خواستن خداحافظی کنن خودمونو بزنیم بخواب.

آخه جمعه که تعطیلیم می مونیم پیش مادر بزرگ تا کمکش برا گنجیشگاش نون خرد کنیم.

نزدیک ظهر که شد برامون حوض و آب میکنه تا توش آب بازی کنیم.

وای که چقدر خوش میگذره.

من و دختر خالم عشقمون خونه مادربزرگ بود.

یادش بخیر انگار همین دیروز بود.

اما دیگه نمی خوام منتظر 5 شنبه شم.

چون دیگه نیستی.

چون 10 روزه که از بین ما رفتی و دل ما رو داغدار کردی.

دیگه دوس ندارم برم تویه اون خونه.

چون طاقت دیدن تخت خالیتو ندارم.

طاقت دیدن پرستار گریونتو ندارم که دیگه بیکار شده و مونسشو از دست داده.

طاقت دیدن عکسایی که با دستای خودت زدی به دیوار

طاقت دیدن چرخ خیاطیت که باهاش برام چادر نماز می دوختی

طاقت دیدن حوض خالی و سرد و تنهای گوشه حیاط

طاقت دیدن جیک جیک گنجیشکا و نوک زدنشون به پنجره که چشم به راه

خرده های نون از دستای مهربونتن

طاقت دیدن میو میو گربه ها که منتظر یه تیکه گوشت تویه بشقابتن

نه طاقت دیدن هیچ کدومو ندارم.

هر روز برات فاتحه می خونم ولی وقتی تمام میشه باورم نمیشه که برای تو خوندم

آخه هنوز مرگتو باور نکردم.

مادر بزرگ خوبم روحت شاد و یادت گرامی.